Η Δυναμη του να εισαι ελευθερος.

Κοιτω την γρονθια μου.

Χιλιοκομμενη, τσακισμενη, μες στις ουλες, με χτυπηματα και παλια πρηξιματα.
Προς τι ολα αυτα? Μα προς το καλο και κοινο συμφερον. Τα ματια μου εχουν θολωσει, απο την οθονη, τα κρασια, την αυπνοια, το γαμημενο αγχος. Προς τι ολα αυτα? Μα προς το καλο και κοινο συμφερον. Ποιο ειναι αυτο? Ενας θεος ξερει. Εγω απλως ακολουθω τον δρομο μου στη ζωη, χωρις τις ψευτοστιγμες ελευθεριας σας. Κανεις μας δεν ειναι ελευθερος, απλως εγω δεν τρεφω αυταπατες και δεν κλαιγομαι τοσο οσο εσεις. Απλο? Μα και βεβαια, πρεπει να πειτε, σαν καλα προβατα. Τι ακριβως προτεινετε να κανω για αυτο? Να φωναξω? Οχι βεβαια. Να σπασω? Οχι βεβαια. ΤΙ?
Να λιωσω στον μπαφο και να ερχομαι μετα να στο παιζω σαμανος και φιλελευθερος και να υπερασπιζομαι τα καθε λογης πουστακια? Δεν νομιζω.
Γενικα δεν καταλαβαινω που το πατε, στον πουτσο μου κιολας, δεν θα κατσω να σας ακουσω. Δεν ειμαι δημοκρατης οπως εχω χιλιοπει. Πειτε με φασιστα και αναποδο.
ΣΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΟΥ ΣΑΣ ΓΡΑΦΩ.
Βλεπεις? Αυτο ειναι Ελευθερια. Να μπορω να σε γραφω στο πουτσο μου, ανα πασα στιγμη και ωρα.
Τερμα το μαθημα.
Πισω στις ποντικοτρυπες σας τωρα πουστρακια.